Krookodil in... Fiji

Macuata Day - Nadouri Village

2009-06-04T13:59:00.002+02:00

Een filmpje gemaakt tijdens een supergezellig dag op Fiji!

Walk Like A Fijian

2008-12-12T00:21:00.011+01:00

Beste mensen, excuses voor de lange wachttijd, maar ik leef nog! Eerst even een bericht over Fiji, daarna door op de Nieuw Zeeland site...

Drie weken lang op Fiji Time... drie weken lang tussen de palmbomen, in de zon met gitaarmuziek op de achtergrond... je kunt het slechter treffen. De tweede keer op Vorovoro was zo mogelijk nog leuker dan de eerste keer. Ik kende de mensen natuurlijk al, een aantal vrienden van de eerste ronde waren er nog en het eiland ken ik nu op mijn duimpje, dus kon ik me echt helemaal in de projecten storten. En daar waren er behoorlijk wat van.

Om te beginnen waren er weer de bezoekjes aan de school. Helaas (voor ons) ging de school de laatste week dicht, dus konden we ons niet meer vermaken met potjes voetbal en tekenen met de kids. Aan de andere kant betekende dit wel dat een hoop kinderen van 'Team Fiji' nu de tijd hadden om ons eens te komen bezoeken op Vorovoro, dus we hadden een gezellig eiland met veel kinderen die overal rondrenden!!

We maakten ook een bezoekje naar het naast gelegen eiland voor 'Ligu Levu day', waar we de meke (mijn inmiddels favoriete dans, waardoor ik enkele keren gevraagd werd de nieuwe mensen hem te leren, hehe) opvoerden en veel kava dronken. Erg veel kinderen weer, die mijn camera op sjouw namen en ik nu dus met een complete fotoreportage van iemand zijn huis op mijn memorycard zit. Haha.

Nog meer speciale feestjes heb ik beschreven in mijn Engelse blog op de Tribewanted.com website, zoals het themafeest (waar je je kon verkleden als vanalles) en Thanksgiving (waar wij de hele dag in de keuken gestaan hebben om voor Team Fiji te koken, geweldig!), wat beide geslaagde avonden werden! Ik maakte diezelfde week ook de overdracht van de Chiefs mee, twee meiden die ik allebei de vorige keer heb leren kennen, wat het natuurlijk extra bijzonder maakte!

Themeparty

lovo, koken op hete stenen in de grond...

Thanksgiving Dinner

Nieuwe en oude chief...

Er kwam ook een cameraploeg van de australische televisie (abc) op bezoek, ik ben ook geinterviewd, lachen he!

Twee andere grote projecten deze drie weken waren het bouwen van een dam bovenop de waterval en Alan's windturbine. De dam moet ervoor zorgen dat we genoeg water in de natte maanden verzamelen om de droge periode door te komen en de windturbine gaat voor electriciteit in het Fiji-dorp zorgen. Erg bijzondere projecten waar ik met veel plezier mijn steentje aan heb bijgedragen.

De turbine gaat omhoog!

Jenni, ik en pupu (=opa) bij de waterval...

Het afscheid was er eentje vol met tranen, naast mij gingen ook Emily (een knotsgekke schotse die een goede vriendin van mij geworden is en die ik met oud en nieuw in sydney weer ga treffen) en Steve (een Canadees die werkelijk alles in zijn leven heeft opgegeven om te reizen, zijn bedrijf, huis en alles verkocht, niet normaal!) weg, die allebei -net als ik- een geweldige tijd op het eiland gehad hadden, dus het was allemaal lekker emotioneel :)
De vraag die iedereen mij op het eiland stelde was dan ook wanneer ik weer terugkom... en ik ben zelfs gevraagd om de Chief voor februari te worden... iets waar ik serieus over aan het nadenken ga, want dan zal ik mijn reis met twee maanden moeten verlengen, maar een maand gratis in fiji zitten en een heuse 'tribe', een stam leiden... dat doe je niet elke dag en zal zeker een geweldige ervaring worden. En het staat lachen op je cv natuurlijk... nou ja, ik houd jullie op de hoogte van mijn plannen....

afscheid!

Nu ben ik in Nieuw Zeeland, waar je de verhalen hier verder kunt lezen: nienkeinnieuwzeeland.blogspot.com

Veel leesplezier en nogmaals sorry dat jullie zo lang hebben moeten wachten. Geniet van de foto's!

xxx Nita.

NIEUWE FILMPJES:

Vogels uit de 'birdcave'

Na de 'Isa Lei' gewoon nog een liedje! ('Daru Mai Lele')

Dit gebeurt er als je teveel KAVA drinkt....

Verrassing!

2008-10-31T04:06:00.017+01:00

Nienke zou Nienke niet zijn als ze niet binnen een week haar reisplannen compleet weer overhoop gooit... Als je wilt weten waar ik nu ben, klik dan snel door naar: Waar in de Wereld is Nienke nu toch in hemelsnaam weer - en waarom blijft ze niet gewoon op een plek zitten - het is toch allemaal niet te geloven - dat kind doet maar terwijl wij onze benen eraf werken en zij zich een beetje druk zit te maken of ze deze week met haar gat in de zee wil liggen of ondersteboven van een brug af wil springen - waar gaat het toch heen met de jeugd van tegenwoordig?

Als je nog even in spanning wilt blijven en nog de laatste nieuwtjes uit Fiji wilt lezen, blader dan nog even verder naar beneden!

MOCE! Oftewel: TOT ZIENS! ... Of toch niet?

Oke, wat hebben we de afgelopen tijd nou eigenlijk op dat eiland uitgevreten? Ik hou het kort, want ik zit nu al drie dagen op de computer :), en het beeldmateriaal lijkt me voldoende!

FOUR PEAKS WALK
Een heftige wandeling over het hele eiland. Nou lijkt het een klein stukkie land, maar het is nog behoorlijk doorstappen! Daarbij is het ook een groot deel door de mangrove trekken, dus na twee uurtjes waren we behoorlijk moe!

wat is het hier toch mooi....

SHOWER BLESSING & OPENING
We hebben nieuwe douches! Het heeft tijden geduurd, maar nu kunnen we maarliefst 30 seconden genieten van een warme straal schoon water over onze hoofdjes :) Het vullen van de zak duurt een tijd, maar als je eenmaal genoeg water hebt, kun je heerlijk in je blootje ongestoord in de zon douchen. Heel bevrijdend. Haha.
Het geheel wordt nog helemaal volgemozaiekt, maar voor nu werkt het al prima! (En nee, er wordt echt niet vanuit de bosjes gegluurd ;) eh...)

SEVUSEVU
Elke week worden de nieuwe mensen op het eiland aan de chief (Tui Mali) voorgesteld en dan kleden we ons allemaal prachtig aan en drinken we kava.

RIET HAKKEN
Lijkt heel wat, maar ik heb drie strootjes gehakt en toen was ik moe.

SPORT EN SPEL
Soms zijn er actieve mensen in de groep en dan moeten we er allemaal aan geloven...

HAMMOCK SOCIETY
De plek voor als je helemaal niets wilt doen!!

SCHILDEREN
Er wordt gewerkt aan een aparte plek voor kunstzinnige activiteiten, maar op het moment ben ik veel in de toolshed te vinden. Je kunt alles maken wat je maar wilt. Ik ben van het lekker kliederen met verf en gekke borden maken, zoals ik deed:

--------------------

Tja mensen, dat was het weer even, vanaf nu dus verder op nienkeinnieuwzeeland.blogspot.com!!
(oeps, nou heb ik het toch verraden)

<<< FLICK-ACCOUNT STAAN??? GENOEG KIJKPLEZIER VOOR DE KOMENDE TIJD DUS! >>>

Ik, Jenni en mijn (inmiddels tweede) adoptiemoeder Va!
Oh... en zo lopen we er dus niet elke dag bij, maar we gingen na het nemen van deze foto naar het vaste land om DIVALI te vieren bij onze Indiase taxichauffeur thuis! Veel vuurwerk en nog meer lekker eten!!! Bijzonder!!!

En We Gaan Nog Niet Naar Huis...

2008-10-24T23:44:00.008+02:00

Bula Sia!!! Vinaka Tiko?

Met mij gaat het goed. Heel goed. Ik ben weer even een dagje in Labasa.. Niet omdat ik het hier zo geweldig vind, maar omdat ik een aantal dingen moet regelen. Laat ik er niet omheen draaien: aanstaande woensdag zou mijn vertrekdatum zijn, maar omdat ik het hier zo naar mijn zin heb, heb ik besloten hier nog even te blijven. Om nog 3 extra weken te blijven. –kleine schok onder de Diemense bevolking-
Ik heb er de hele week over nagedacht, voors en tegens afgewogen, maar mijn conclusie is simpel. Waarom zou ik haasje repje door willen reizen naar de volgende bestemming, als ik nog zoveel meer plezier kan hebben op de plek waar ik al ben? Natuurlijk is het gaaf om weer wat anders te doen, steden te zien, even geen grote spinnen in je bed te vinden en mijn haar weer eens fatsoenlijk te wassen… *snifsnif* maar aan de andere kant, is dat nu echt wat ik het liefste wil op dit moment? Neh. Ik wil liever nog even mijn spullen verspreid over mijn huisje laten liggen, op blote voeten lopen, bijna elke dag in de zee liggen, genieten van de gitaarmuziek en het gezang van team fiji in de avond, meer taallessen krijgen, danslessen, zanglessen, werken aan projecten, dagtripjes naar andere dorpen, prachtige koraalriffen zien (haaien spotten!) en bezoekjes aan de basisschool maken, met de kids spelen, de prachtigste zonsondergangen zien en elke dag met gemak om 6-7 uur kunnen opstaan omdat ik zo goed slaap in de buitenlucht (en misschien omdat ik na het opstaan niet naar mijn werk hoef? hihi). Om de twee dagen nieuwe mensen leren kennen, of mensen die hier al een tijdje zijn beter te leren kennen.
Een van de meiden waar ik mee aankwam, Sophie, gaat nu proberen de ‘chief’ van volgende maand te worden, dus dat wordt helemaal lachen…
Voor jullie is het minder leuk, want communicatie is iets dat vanaf hier gewoon moeilijk is. Ik kan smsjes alleen ontvangen als de wind onze kant op staat en moet voor het versturen van eentje naar de andere kant van het eiland lopen. Bloggen kan ik gelukkig wel, maar het uploaden kan dan weer alleen als een van het team de computer aandoet en er bereik met de sateliet is, en de foto’s moeten wachten tot ik in Labasa ben. Ik probeer zoveel mogelijk ook blogs voor de tribewanted.com site te schrijven (iedereen roept hier al dat ik de opperblogger ben, zit vaak in het computerhok hier), zodat er af en toe toch wat fotos te zien zijn, maar mijn gewoonlijke om-de-dag-blog lukt gewoon niet. Sorry mam! :)
Ik moet nu het een en ander verzetten aan vluchten nu natuurlijk, maar ik ga hierna nog steeds gewoon naar nieuw zeeland, doe gewoon in alle rust het noordereiland, zal dan waarschijnlijk vanuit Wellington naar Christchurch vliegen om Nick te zien, dan reizen we samen over het zuidereiland voor we naar Sydney gaan met kerst/oud en nieuw en daarna ga ik terug naar nieuwzeeland voor de laatste tripjes.
Dus dat is mijn schokkende nieuws van vandaag, voor de rest is alles zand, zee en geen zeep en vooral veel genieten.
Dus mensen, haal de komende drie weken de bordspellen maar weer uit de kast, want veel vermaak van mijn kant is er nog even niet. Duizendmaal excuses!

Voor nu weer een hele dikke kus en tot schrijfs...

NITA!

Lol in de bus!

MEKE!

4 Peaks Walk

Geen Bericht Is Goed Bericht?!?

2008-10-21T09:03:00.013+02:00

De tijd gaat snel, ik ben nu al bijna door de tweede week heen… Wat is er ondertussen gebeurd op het eiland? Even een update. Excuses als ik in herhaling val, maar ik weet niet meer precies wat ik de vorige keer geschreven heb :)

Om te beginnen begon ik de week met een telefoontje naar huis. We hebben op het eiland namelijk een heuse ‘telephone box’. Jaja. Maar wordt niet al te enthousiast hoor, het is niet meer dan een houten bordje naast het voetbalveld, het enige punt op het eiland waar je meer dan twee streepjes bereik hebt. Het was weer erg fijn om iedereen even te horen, ook al was er een minder goed bericht over het overlijden van presentator Ernst Paul Hasselbach. Ik heb hem een paar keer ontmoet tijdens de eerste paar series van het tv-programma Exhpeditie Robinson (waar we met een groep mensen via het internet contact hadden en meetings en weekendjes organiseerden, opnames bijwoonden en met de expeditieleden in contact waren) en was dus best wel verdrietig toen ik hoorde van het vreselijke ongeluk waarin hij overleed. Helemaal omdat alles hier op het eiland zo doet denken aan dat programma…

Ik geloof dat veel mensen nog steeds niet zo goed weten wat ik hier precies nou aan het doen ben op Vorovoro, behalve dan in de zee en zon liggen met mijn gatje, dus ik zal deze keer een soort weekoverzichtje geven. Om heel eerlijk te zijn had ik van tevoren ook niet een compleet beeld van wat ik hier kon verwachten, anders dan de gedachte dat het Tribewanted project als hoofddoel heeft om ‘selfsustainable’ te leven. Dat wil zeggen, dat alles dat we hier doen in principe zelfvoorzienend is, bijvoorbeeld drinkwater filteren uit regenwater, eten van planten die we hier verbouwen, vissen, bouwen met materiaal dat we hier in de natuur vinden en energie opwekken door middel van windturbine’s en zonnepanelen, recyclen van materialen en producten gebruiken die eco-vriendelijk zijn. In het kort: vakantie vieren zonder een negatieve impact op de natuur te hebben en tegelijk zelfvoorzienend te zijn. En als tweede om in een gemeenschap samen te leven met de lokale bevolking.

Op het moment wil het nog niet helemaal voor 100% lukken om alles dat we hier eten uit de natuur te laten komen, maar we zijn zeker op de goede weg. Het grootste probleem is namelijk dat er te weinig water is om goed planten te laten groeien en moeten we ons voedsel aanvullen met eten van het vaste land. We proberen wel zoveel mogelijk lokale producten te kopen en proberen verpakkingsmateriaal tot een minimum te brengen. Plastic tasjes en (cola)blikjes zijn bijvoorbeeld ongewenste gasten op Vorovoro.
Het eten is hier verder prima, we eten veel rijst en zelfgebakken kokosbrood, elke dag pap voor ontbijt (wat eruitziet als eten op de Nebuchanezzar uit de film The Matrix, maar echt lekker smaakt!), veel fruit en groente, veel ‘breadfruit’ (dat ‘s nachts uit de boom op het dak van mijn slaapruimte valt, heel fijn). Ik had van tevoren gedacht dat we slechts op een stukje kokos zouden zitten knagen, maar denk dat ik behoorlijk wat aankom hier van alle cake en andere lekkernijen. De dames van de keuken (Francis en Vaa, om en om) zijn schatten van vrouwen en ze hebben mij inmiddels de naam NITA gegeven, omdat Nienke voor hun niet te onthouden is. Iedereen heeft hier een Fiji naam gekregen, meestal zetten ze hier een extra –I of –A achter je naam (roland > roli, ellen > elena, dan > daniella, hihi)

Zo eten we in onze keuken (met kookeiland!)

Door de week is er hier ook een heel team van Fiji-anen aanwezig, wat erg gezellig is (met veel gelach, kava en gitaarmuziek tot laat in de avond), maar in het weekend gaan ze naar huis en is het hier best wel stil. De zondagen noemen we hier ‘naked sundays’, niet dat we in ons blootje lopen hoor, haha, maar omdat we dan voor ons dorp in bikini kunnen zwemmen en kleding aankunnen die wat meer verhullend is. Als de Fijianen er zijn, zwemmen we in bikini op een strandje wat verder weg en lopen we er wat bedekter bij. Er zijn een hoop van dat soort kleine regeltjes (geen zonnebril of hoed op als je een dorp ingaan, altijd een sulu (sarong) om als je het dorp ingaat of als er hoog bezoek is), bepaalden dingen die je moet zeggen als je een huis ingaat, maar dat maakt het leren kennen van de cultuur hier alleen maar makkelijker en een stuk leuker! We zijn geen touristen hier, we zijn een onderdeel van het leven hier en dat is heel bijzonder om mee te maken.

Door de week zijn we meestal bezig met projecten op het eiland, zo bouwen we op het moment nieuwe douches voor onszelf en een nieuw huis voor een van de Fiji-anen. Ook zijn er taken die elke dag gedaan moeten worden: opruimen, hout sprokkelen voor het kampvuur (mijn taak voor deze week!), het varken (dat zwanger is!) en de kippen voeren, water naar de zee dragen, eh uit de zee halen, afwassen, soms een grote opruimtactie over het hele eiland (aangespoelde rotzooi opruimen), enz, enz.
Naast wat taken hebben we excursies, bijvoorbeeld naar een basisschool (om met de kinderen sport en spel te doen), een middelbare school (waar je zelf les kan geven), je kunt de 4-peaks wandeling op het eiland doen, er is een reeftrip om haaien te bekijken in de zee en te leren speervissen en voor de rest krijgen we soms les in weven (matten of tassen), je kunt helpen in de keuken (en op zondag koken we zelf) en we leren de meke (oorspronkelijke dans van fiji). Deze week hadden we ook een eco-forum, waarin we een discussie hadden over de toekomst van het eiland en wat we zelf nou eigenlijk konden bijdragen aan een beter milieu, hoe we dat thuis doen, wat we onder zelfvoorziening verstonden, e.d. Ook krijgen we van een van de jongens (Save) taal en cultuurlessen, onder het genot van een kop thee en vers gebakken bananentaart. Soms is het leven erg goed, mensen.

Let niet op mij, ik bouw een huis.

Wat houdt ons bezig?

Beestjes...

Bergjes...

Taalles

Ehm...

Kortom, genieten

Vandaag ben ik ook even mee geweest (met Marau -een van de fijianen, Cally -een van de tribeleden en Ben -de sustainability manager hier op het eiland) naar de houtzagerij hier in de buurt (lees: met een speedboot 20 minuten verderop), waar we hout halen voor het huis dat we bouwen. Apart om te zien, maar zo druk en vies, dat ik blij ben dat ik nu weer op ons rustige eilandje zit! Niet dat ik er hier helemaal fris en fruitig bijzit hoor (zit onder de schrammen, paar muggebeten, heb zwarte voeten, handen die niet meer schoon willen worden, een teen in het verband (gestoten gisteren en nagel er een stukje af, ieeeh), zout ‘poef’haar en blaren over mijn handen van het werken met hout), maar dat hoort nou eenmaal bij het eilandleven. Over een week verander ik weer in een charmante dame in plaats van het achternichtje van Tarzan. Beloofd. Ahem.

De afgelopen week was het druk omdat we vrijdag een groot optreden hadden. Er was een belangrijke bijeenkomst van alle chiefs van verschillende districten en we waren uitgenodigd om met onze chief te komen en te delen in de feestvreugde. Dit was heel bijzonder, omdat nog nooit eerder niet-fijianen hiervoor waren uitgenodigd, dus we waren best wel zenuwachtig toen we voor ongeveer 1000+ mensen onze meke (dans) moesten doen.
Op donderdag hadden we een soort generale repetitie in ons eigen fiji-dorp, toen we een klein feestje hadden omdat we een nieuwe boot van de regering gekregen hadden. Die moest natuurlijk ge’blessed’ worden en dus hadden we een kava-ceremonie en konden we onze dans + kostuums testen op publiek.
Vrijdag gingen we echt van start, in de bloedhitte, maar gelukkig ging het goed, nou ja, bijna dan, want ik maakte natuurlijk in de eerste 10 seconden een overduidelijke fout (ging een totaal andere kant op) waardoor een hele kant toeschouwers hun hoofd eraf gelachen heeft. Haha. In fiji is het gebruikelijk om tijdens de optredens naar voren te komen en je dank voor de dansers uit te spreken door bijvoorbeeld grote lappen stof om de dansers heen te leggen. We hebben ontzettend veel stof gekregen dus dat zegt wat! Ook kunnen de toeschouwers hun persoonlijke favoriet extra in de watten leggen, en ik kreeg van een oud mannetje een lint om mijn nek en een dikke zoen op mijn wang (weer hilariteit alom) en hij danste ook nog een stukje mee. Ik was natuurlijk gelijk mijn hele dansroutine kwijt, maar dat gaf helemaal niet. Na de dames gingen de mannen hun dans doen, wat er ook geweldig uitzag.
We zijn dus helemaal ingeburgerd nu en zo voelt het ook hoor. Ik spreek al aardig wat woorden Fiji-nees en heb er heel wat vrienden onder de lokale bevolking bij. Overal waar we komen wordt er aan de dames gevraagd of we al getrouwd zijn, haha, dus mocht ik hier willen blijven kan dat zo geregeld worden. Haha.

Meke oefenen voor ons eigen Team Fiji

Kostuums maken met mijn nieuwe broertje Matteo

Het Grote Optreden

Het hele leven hier is echt een superervaring, nog iets van 9 dagen en dan is het door naar Auckland in Nieuw Zeeland. Ik ben erg benieuwd hoe het aanpassen naar een grote stad zal gaan, of ik na een dag al gillend gek word en liever weer hier terugkom. Wie weet. Ik zou hier makkelijk nog een tijd kunnen blijven, maar aan de andere kant kijk ik ook uit naar alle nieuwe ervaringen in Nieuw Zeeland. Vorovoro zal ik never nooit niet meer vergeten en de kans dat ik hier nog een keer terugkom bestaat voor mij zeker!….

Nu ga ik er nog even lekker van genieten, gelukkig is het vandaag (zaterdag --- eh inmiddels maandag, zo gaat dat hier ---) heerlijk weer, in tegenstelling tot sommige dagen, wanneer het grijs en winderig is, dus ik gooi er nog even een factortje 15 tegenaan en ga nog even in de hangmat van het uitzicht (prachtig blauw/groen/turquoise zee) genieten.

Vinaka voor het lezen maar weer! Tot de volgende keer!!!

XxX Nienke

Bericht uit Niemandsland!

2008-10-13T01:05:00.017+02:00

Eindelijk bericht! Excuses beste luisteraars, maar hier op mijn tropische eilandje is er verrekte weinige mogelijkheid tot uitgebreid internetten. Ik heb aan een van de vissen hier gevraagd om via zijn adslkabel iets naar jullie te sturen, maar denk niet dat dat is aangekomen. Tweede poging nu dus, nu ik een dagje naar het vaste land ben met een speedbootje om jullie op de hoogte van mijn avonturen te brengen. Alles hieronder is trouwens op het eiland zelf getyped, maar later dus upgeload.

Smsjes ontvangen gaat trouwens wel aardig, maar ik lees ze maar een paar keer per dag, namelijk als ik naar de wc ga, haha, die zijn hoog en daar is wonderwel bereik. Weten jullie dat ook gelijk. Ik heb wel mijn handen gewassen als ik ze beantwoord hoor. Whaha.
Anyways, ik zit dus nu sinds woensdag (en voor de komende drie weken) op Vorovoro; een eilandje een stuk uit de kust van het grote noordelijke eiland van fiji, waarop slechts een aantal Fiji-anen (?) Fiji-nezen (? nou ja, van die grote donkere mannen en vrouwen met een snor… eh… beetje verkeerde zinsbouw op het eind, nou goed, nu al teveel zand in mijn kop gestoven) leven en een tiental westerlingen ‘wonen’ die denken de wereld te kunnen verbeteren met het drinken van regenwater en het eten van zelfverbouwde mango’s. En ik hou niet eens van mango.
Geintje.
Nee, het is een beetje lastig uit te leggen, omdat er zoveel meer achter het project zit dan alleen maar eco-vriendelijk toerisme, dus ik raad jullie zeker aan ook de website (tribewanted.com) hier en daar wat te lezen. Het project is tijdenlang in de vorm van een tv-serie op de Engelse televisie geweest, onder de naam ‘Paradise or Bust’, dus mocht iemand daar op slinkse wijze beschikking tot kunnen krijgen (Fred van boven? / Man van mijn buurvrouw? Of andere computerner.. eh, kundigen), is dat zeker de moeite van het kijken waard. Wij kijken elke avond ook een aflevering hier en het is leuk om te zien hoe het vanaf het begin is opgezet. Als je ziet wat er nu al allemaal is hier, is het moeilijk voor te stellen dat ze met helemaal niets zijn begonnen.

Er zijn slaaphuisjes, een groot gebouw voor ceremonies/feest/enz, een keuken, van die compost-toiletten, voet- en volleybalveld, kippen en een varken (waar ik maar niet te gehecht aan probeer te raken, in het geval van plotselinge hongersnood hier –if you feel what i mean), hangmathoek (voor als je lid wilt worden van de ‘hammock society’ hihi), een powerhuisje (waar ik nu zit te typen naast onze ‘chief’, type indiaan uit de een-na-laatste expeditie robinson serie, die denkt dat de aliens van de 'federation of light' dinsdag komen overvliegen en zwaar overtuigd is van het feit dat Bush een shape-shifting hagedis is, maar dat verder even terzijde), nog meer hangmatten, een eettafel/spelletjes hoek, pingpongtafel.. nou ja, alles om je te genoeg te kunnen vermaken dus. En om prima te kunnen leven! We proberen zoveel mogelijk te eten van wat we aan vis vangen of aan groente kweken, maar dat lukt gewoon niet altijd. Probleem is ook gewoon de wateraanvoer hier. Er is niet genoeg om alle plantjes goed te laten groeien, omdat we grotere watertanks nodig hebben die heel duur zijn om te plaatsen. Nu doen we soms dus inkopen in Labasa, -(ik geloof) de hoofdstad van fiji- op momenten dat we oude bewoners wegbrengen en nieuwe bewoners ophalen.

Onze Chief dacht serieus dat de aliens deze week zouden overvliegen... Wij lachen natuurlijk en een welkomsbericht voor ze gemaakt....

Family Bure

Keuken

Grand Bure

Electro-hut

Mijn bed

Hangmatten!

Onze Compost Toiletten

De taken die je kunt doen

De andere trips die we maken doen we met een speedbootje, maar elke keer als je het eiland verlaten wil, moet je betalen (vanwege de benzine natuurlijk). En er moet maar net plek zijn. Ik zou zaterdag naar de stad gaan, maar de boot is vol, nu is het dus maandag en ik heb geluk.
Na vandaag ga ik waarschijnlijk niet meer van het eiland af, dat is namelijk 15 dollar (7,5 euri) elke keer. Vandaag wilde ik toch wat snacks/drinken voor mijzelf kopen (water en thee wordt nu al saai), dus ik sla nu twee vliegen in 1 klap. En dat is hier geen overbodige luxe. Bzzzzzzzzzz. *smack*

Kava Kopen in Labasa

Als je meer info wilt over wat ik allemaal beleef (en dat is ondertussen al best wat!) kun je ook nu mijn engelse blog op de website van tribewanted lezen. Heb een persoonlijke link (http://www.tribewanted.com/users/7235/blogs) maar weet niet of je die kunt bekijken als je geen lid bent? Even proberen dus, maar als je op de hoofdsite van de tribewanted website zoekt kun je mijn blog waarschijnlijk ook wel vinden. Mijn eerste blog heet ‘new face, new blog, new grog’.

Tot zover waren mijn avonturen gelijk na aankomst een bezoek aan de plaatselijke school en fiji day! Er word veel gezongen, veel gedanst en kava gedrongen (die geplette wortel met water die ik ook in de winkel in nadi had gedronken), haast geen alcohol, dus iedereen is lekker relaxed. Dat kan haast ook niet anders, want van het leven hier word je erg rustig en vriendelijk. Heerlijk! Vind het hier nu al geweldig, helemaal expeditie robinson, blote voetjes, blauwe zee, beetje met de kids spelen, deze week een beetje wat dingen repareren en leren mandjes vlechten. Alles wat een mens nodig heeft, haha. Kijken hoe lang dit leuk blijft natuurlijk, maar ik heb zo’n gevoel dat als alle familie en andere geliefden nou eens massaal hier zouden komen, ik wel eens heel goed nooit meer zou willen vertrekken! (en ik ben er pas een paar dagen, kun je nagaan!)

MALI SCHOOL

Eten bij Tui Mali (Chief van heel Mali) thuis - speciaal dus!

FIJI DAY

Dames Meke, met een heleboel talkpoeder!!!

Ik en de kids

Het geven van stof is een groot teken van waardering!

Onze tribe wordt hier lekker belachelijk gemaakt, zo grappig!

sommige grapjes worden bestraft...

Nu gaat de etensbel, we eten een currie geloof ik. Lekker eten hier in ieder geval elke dag (gemaakt door een van de team fiji-dames, alleen op zondag koken we zelf, heb al lunch gemaakt met een paar meiden), dus ik ga rennen voor het op is!!!

XxxxX nienke crusoë!

Afscheidslied en wave voor de vertrekkende stamleden

Vreemde Ontmoetingen

2008-10-08T00:12:00.003+02:00

Loop ik gistermiddag nog even het centrum van Nadi in... word ik opeens zomaar een winkel ingetrokken door een vage gast die Oscar heet... 'jaja, ik wil je even een blessing geven. Ik denk bij mezelf: jaja blessing, amehoela, ik lig straks natuurlijk in stukken gesneden op de barbecue en sta morgen in de krant... maar veel tijd om na te denken krijg ik niet, want ik sta al in de winkel. Gelukkig zijn er meer mensen, dus ik loop mee met de man. Hij brengt me naar een plek waar matjes op de vloer liggen, ik moet mijn schoenen uit en een sarong voor en hij roept zijn vriend om de KAVA klaar te maken. Kava is een soort wortel waar ze hier een nationaal drankje van gemaakt hebben. Het ziet eruit als een waterige koffie, maar smaakt meer naar een mengsel van zoethout en salmiakpoeder. Je krijgt er een beetje verdoofd gevoel van, geen wonder dat de mensen hier zo 'relaxed' zijn. Ik had er gelukkig al van gehoord, anders was ik me helemaal de klere geschrokken. Gelukkig gaven ze mij maar een heel klein beetje :)
Maargoed na het ritueel van handjes klappen, drinken en Oscar die mijn hele familie alle geluk van de wereld geblessed heeft, kwamen natuurlijk ook wat verkooppraatjes boven de tafel. Of ik niet een leuk kanibalen-setje wilde hebben, of een masker, of wat dan ook. Ik ben uiteindelijk met een (natuurlijk veel te dure) sarong (die ik toch nog moest hebben), een mooi beeldje en nog een gratis ketting naar buiten gelopen... Ach ja... Door de rest van het dorp ging het er trouwens ook gezellig aan toe, ik heb nog nooit zoveel handen geschud en nog nooit zo vaak moeten vertellen hoe ik heet en waar ik vandaag kwam. Ik ben er nog steeds niet uit of de fiji-anen nou echt heel vriendelijk zijn (ik kan ze vaak ook gewoon heel slecht verstaan) of gewoon zwaar onder de KAVA zitten. In ieder geval was het een bijzondere ervaring, maar ik kan niet wachten om naar mijn eilandje te gaan.
Vlieg over minder dan 2 uurtjes, dus ik ga me nu klaar maken om naar het vliegveld te gaan. Spreek jullie vanaf VOROVORO!!!

http://tribewanted.com

Bula! Nienke!

Ik en Oscar. Check zijn knie!

De andere man, met het hele hygienische drankje. Ahem.

Beste verkooptruc: gewoon je klanten onder invloed van vage wortels brengen, dan kopen ze wel! Geweldig.

De set met het 'nekkenbreekmes', de 'brainpicker' en 'hoofdinrammer' heb ik maar even voorbij laten gaan...

Luxe Stoelen en Gekke Beestjes

2008-10-07T01:10:00.003+02:00

Bula! Bula! Bula!
Andra vinaka, vanuit Nadi, Fiji!!

Na een heerlijk weekendje in Sydney met Nick (waar de prijzen -zeker na azië- belachelijk hoog zijn, de film 'Wall-e' een dikke aanrader bleek, bondi beach er nog mooi bij lag en de pizza weer smaakte zoals hij hoorde) was het maandag helaas alweer afscheid nemen en op het vliegtuig naar Fiji.
In het vliegtuig was mijn sombere bui heel even over toen bleek dat ons oorspronkelijke vliegtuig was ingewisseld voor een United Airlines-toestel en mijn stoel bleek up-ge-graded tot -jawel- business class!! Ik was in eerste instantie dat deel van het vliegtuig al voorbij gelopen, naar de plebs achterin, maar toen bleek dat stoel 7H het winnende lotnummer was en ik bij het raam in een stoel met wel 6 verstelmogelijkheden hoorde. Mijn middenhandsbeentjes hebben er nog nooit zo comfortabel bij gelegen. Om mij heen zaten nog meer mensen verdwaasd om zich heen te kijken, maar het bleek toch echt waar. Verder hield de luxe voor ons hier wel op, want het eten bleef gewoon dezelfde prut, we kregen geen champagne en cadeautjes en mijn tv-schermpje was stuk en hing er een beetje zielig bij, maar toch... business class! Ahum!

Op Fiji werd ik hartelijk welkom geheten en samen met een backpackers-stel in een bus geduwd naar het hostel. Daar sloot zich al snel een ander meisje bij ons aan en hebben we de rest van de nacht gezellig onder het genot van een drankje bij het zwembad zitten kletsen over reizen. Vrienden maak je dus ook hier gelukkig snel. De meeste mensen in dit hostel slapen hier maar 1 nachtje, omdat veel de volgende dag een tour nemen de eilanden rond. Ik ben hier 2 nachten en vlieg morgen naar Labasa (de noordelijkste van de twee grootste eilanden hier) en ga daarna met een bootje naar VoroVoro island voor mijn 3 weekse verblijf.
Vandaag dus een vrij dagje in Nadi (wat ik alweer vergeten was en dus eigenlijk nog geen idee heb wat ik vandaag eens zal doen...)

Tot zover mijn avonturen in het paradijs, blijf vooral reageren, dan smeer ik ondertussen nog wat anti-insectenspul op (ben al flink aangeknaagd) en dan spreek ik jullie weer de volgende keer!

Vinaka and ni sa moce,
Nienke

van business class tot gratis ontbijt aan het zwembad... nienke laat het haar wel bekomen

PLANNING

2008-08-30T14:53:00.003+02:00

Maandag 6 oktober

Sydney 14:10 > Nadi (Fiji) 18:55 (FJ 910)

Woensdag 8 oktober

Nadi 11:25 > Labasa (Fiji) 12:15 (FJ 81)

Labasa > VoroVoro Island (Fiji) (Project: Tribewanted)

Woensdag 29 oktober

Labasa 12:40 > Nadi 13:35 (FJ 80)

Donderdag 30 oktober

Nadi 15:45 > Auckland 19:50 (FJ 413)