Macuata Day - Nadouri Village

Een filmpje gemaakt tijdens een supergezellig dag op Fiji!

Walk Like A Fijian

Beste mensen, excuses voor de lange wachttijd, maar ik leef nog! Eerst even een bericht over Fiji, daarna door op de Nieuw Zeeland site...



Drie weken lang op Fiji Time... drie weken lang tussen de palmbomen, in de zon met gitaarmuziek op de achtergrond... je kunt het slechter treffen. De tweede keer op Vorovoro was zo mogelijk nog leuker dan de eerste keer. Ik kende de mensen natuurlijk al, een aantal vrienden van de eerste ronde waren er nog en het eiland ken ik nu op mijn duimpje, dus kon ik me echt helemaal in de projecten storten. En daar waren er behoorlijk wat van.

Om te beginnen waren er weer de bezoekjes aan de school. Helaas (voor ons) ging de school de laatste week dicht, dus konden we ons niet meer vermaken met potjes voetbal en tekenen met de kids. Aan de andere kant betekende dit wel dat een hoop kinderen van 'Team Fiji' nu de tijd hadden om ons eens te komen bezoeken op Vorovoro, dus we hadden een gezellig eiland met veel kinderen die overal rondrenden!!





We maakten ook een bezoekje naar het naast gelegen eiland voor 'Ligu Levu day', waar we de meke (mijn inmiddels favoriete dans, waardoor ik enkele keren gevraagd werd de nieuwe mensen hem te leren, hehe) opvoerden en veel kava dronken. Erg veel kinderen weer, die mijn camera op sjouw namen en ik nu dus met een complete fotoreportage van iemand zijn huis op mijn memorycard zit. Haha.







Nog meer speciale feestjes heb ik beschreven in mijn Engelse blog op de Tribewanted.com website, zoals het themafeest (waar je je kon verkleden als vanalles) en Thanksgiving (waar wij de hele dag in de keuken gestaan hebben om voor Team Fiji te koken, geweldig!), wat beide geslaagde avonden werden! Ik maakte diezelfde week ook de overdracht van de Chiefs mee, twee meiden die ik allebei de vorige keer heb leren kennen, wat het natuurlijk extra bijzonder maakte!


Themeparty





lovo, koken op hete stenen in de grond...







Thanksgiving Dinner



Nieuwe en oude chief...

Er kwam ook een cameraploeg van de australische televisie (abc) op bezoek, ik ben ook geinterviewd, lachen he!



Twee andere grote projecten deze drie weken waren het bouwen van een dam bovenop de waterval en Alan's windturbine. De dam moet ervoor zorgen dat we genoeg water in de natte maanden verzamelen om de droge periode door te komen en de windturbine gaat voor electriciteit in het Fiji-dorp zorgen. Erg bijzondere projecten waar ik met veel plezier mijn steentje aan heb bijgedragen.


De turbine gaat omhoog!


Jenni, ik en pupu (=opa) bij de waterval...

Het afscheid was er eentje vol met tranen, naast mij gingen ook Emily (een knotsgekke schotse die een goede vriendin van mij geworden is en die ik met oud en nieuw in sydney weer ga treffen) en Steve (een Canadees die werkelijk alles in zijn leven heeft opgegeven om te reizen, zijn bedrijf, huis en alles verkocht, niet normaal!) weg, die allebei -net als ik- een geweldige tijd op het eiland gehad hadden, dus het was allemaal lekker emotioneel :)
De vraag die iedereen mij op het eiland stelde was dan ook wanneer ik weer terugkom... en ik ben zelfs gevraagd om de Chief voor februari te worden... iets waar ik serieus over aan het nadenken ga, want dan zal ik mijn reis met twee maanden moeten verlengen, maar een maand gratis in fiji zitten en een heuse 'tribe', een stam leiden... dat doe je niet elke dag en zal zeker een geweldige ervaring worden. En het staat lachen op je cv natuurlijk... nou ja, ik houd jullie op de hoogte van mijn plannen....


afscheid!

Nu ben ik in Nieuw Zeeland, waar je de verhalen hier verder kunt lezen: nienkeinnieuwzeeland.blogspot.com

Veel leesplezier en nogmaals sorry dat jullie zo lang hebben moeten wachten. Geniet van de foto's!

xxx Nita.




NIEUWE FILMPJES:


Vogels uit de 'birdcave'


Na de 'Isa Lei' gewoon nog een liedje! ('Daru Mai Lele')


Dit gebeurt er als je teveel KAVA drinkt....

Verrassing!

Nienke zou Nienke niet zijn als ze niet binnen een week haar reisplannen compleet weer overhoop gooit... Als je wilt weten waar ik nu ben, klik dan snel door naar: Waar in de Wereld is Nienke nu toch in hemelsnaam weer - en waarom blijft ze niet gewoon op een plek zitten - het is toch allemaal niet te geloven - dat kind doet maar terwijl wij onze benen eraf werken en zij zich een beetje druk zit te maken of ze deze week met haar gat in de zee wil liggen of ondersteboven van een brug af wil springen - waar gaat het toch heen met de jeugd van tegenwoordig?

Als je nog even in spanning wilt blijven en nog de laatste nieuwtjes uit Fiji wilt lezen, blader dan nog even verder naar beneden!



MOCE! Oftewel: TOT ZIENS! ... Of toch niet?

Oke, wat hebben we de afgelopen tijd nou eigenlijk op dat eiland uitgevreten? Ik hou het kort, want ik zit nu al drie dagen op de computer :), en het beeldmateriaal lijkt me voldoende!

FOUR PEAKS WALK
Een heftige wandeling over het hele eiland. Nou lijkt het een klein stukkie land, maar het is nog behoorlijk doorstappen! Daarbij is het ook een groot deel door de mangrove trekken, dus na twee uurtjes waren we behoorlijk moe!









wat is het hier toch mooi....


SHOWER BLESSING & OPENING
We hebben nieuwe douches! Het heeft tijden geduurd, maar nu kunnen we maarliefst 30 seconden genieten van een warme straal schoon water over onze hoofdjes :) Het vullen van de zak duurt een tijd, maar als je eenmaal genoeg water hebt, kun je heerlijk in je blootje ongestoord in de zon douchen. Heel bevrijdend. Haha.
Het geheel wordt nog helemaal volgemozaiekt, maar voor nu werkt het al prima! (En nee, er wordt echt niet vanuit de bosjes gegluurd ;) eh...)






SEVUSEVU
Elke week worden de nieuwe mensen op het eiland aan de chief (Tui Mali) voorgesteld en dan kleden we ons allemaal prachtig aan en drinken we kava.








RIET HAKKEN
Lijkt heel wat, maar ik heb drie strootjes gehakt en toen was ik moe.




SPORT EN SPEL
Soms zijn er actieve mensen in de groep en dan moeten we er allemaal aan geloven...






HAMMOCK SOCIETY
De plek voor als je helemaal niets wilt doen!!




SCHILDEREN
Er wordt gewerkt aan een aparte plek voor kunstzinnige activiteiten, maar op het moment ben ik veel in de toolshed te vinden. Je kunt alles maken wat je maar wilt. Ik ben van het lekker kliederen met verf en gekke borden maken, zoals ik deed:



--------------------

Tja mensen, dat was het weer even, vanaf nu dus verder op nienkeinnieuwzeeland.blogspot.com!!
(oeps, nou heb ik het toch verraden)


<<< FLICK-ACCOUNT STAAN??? GENOEG KIJKPLEZIER VOOR DE KOMENDE TIJD DUS! >>>


Ik, Jenni en mijn (inmiddels tweede) adoptiemoeder Va!
Oh... en zo lopen we er dus niet elke dag bij, maar we gingen na het nemen van deze foto naar het vaste land om DIVALI te vieren bij onze Indiase taxichauffeur thuis! Veel vuurwerk en nog meer lekker eten!!! Bijzonder!!!

En We Gaan Nog Niet Naar Huis...

Bula Sia!!! Vinaka Tiko?

Met mij gaat het goed. Heel goed. Ik ben weer even een dagje in Labasa.. Niet omdat ik het hier zo geweldig vind, maar omdat ik een aantal dingen moet regelen. Laat ik er niet omheen draaien: aanstaande woensdag zou mijn vertrekdatum zijn, maar omdat ik het hier zo naar mijn zin heb, heb ik besloten hier nog even te blijven. Om nog 3 extra weken te blijven. –kleine schok onder de Diemense bevolking-
Ik heb er de hele week over nagedacht, voors en tegens afgewogen, maar mijn conclusie is simpel. Waarom zou ik haasje repje door willen reizen naar de volgende bestemming, als ik nog zoveel meer plezier kan hebben op de plek waar ik al ben? Natuurlijk is het gaaf om weer wat anders te doen, steden te zien, even geen grote spinnen in je bed te vinden en mijn haar weer eens fatsoenlijk te wassen… *snifsnif* maar aan de andere kant, is dat nu echt wat ik het liefste wil op dit moment? Neh. Ik wil liever nog even mijn spullen verspreid over mijn huisje laten liggen, op blote voeten lopen, bijna elke dag in de zee liggen, genieten van de gitaarmuziek en het gezang van team fiji in de avond, meer taallessen krijgen, danslessen, zanglessen, werken aan projecten, dagtripjes naar andere dorpen, prachtige koraalriffen zien (haaien spotten!) en bezoekjes aan de basisschool maken, met de kids spelen, de prachtigste zonsondergangen zien en elke dag met gemak om 6-7 uur kunnen opstaan omdat ik zo goed slaap in de buitenlucht (en misschien omdat ik na het opstaan niet naar mijn werk hoef? hihi). Om de twee dagen nieuwe mensen leren kennen, of mensen die hier al een tijdje zijn beter te leren kennen.
Een van de meiden waar ik mee aankwam, Sophie, gaat nu proberen de ‘chief’ van volgende maand te worden, dus dat wordt helemaal lachen…
Voor jullie is het minder leuk, want communicatie is iets dat vanaf hier gewoon moeilijk is. Ik kan smsjes alleen ontvangen als de wind onze kant op staat en moet voor het versturen van eentje naar de andere kant van het eiland lopen. Bloggen kan ik gelukkig wel, maar het uploaden kan dan weer alleen als een van het team de computer aandoet en er bereik met de sateliet is, en de foto’s moeten wachten tot ik in Labasa ben. Ik probeer zoveel mogelijk ook blogs voor de tribewanted.com site te schrijven (iedereen roept hier al dat ik de opperblogger ben, zit vaak in het computerhok hier), zodat er af en toe toch wat fotos te zien zijn, maar mijn gewoonlijke om-de-dag-blog lukt gewoon niet. Sorry mam! :)
Ik moet nu het een en ander verzetten aan vluchten nu natuurlijk, maar ik ga hierna nog steeds gewoon naar nieuw zeeland, doe gewoon in alle rust het noordereiland, zal dan waarschijnlijk vanuit Wellington naar Christchurch vliegen om Nick te zien, dan reizen we samen over het zuidereiland voor we naar Sydney gaan met kerst/oud en nieuw en daarna ga ik terug naar nieuwzeeland voor de laatste tripjes.
Dus dat is mijn schokkende nieuws van vandaag, voor de rest is alles zand, zee en geen zeep en vooral veel genieten.
Dus mensen, haal de komende drie weken de bordspellen maar weer uit de kast, want veel vermaak van mijn kant is er nog even niet. Duizendmaal excuses!

Voor nu weer een hele dikke kus en tot schrijfs...

NITA!




Lol in de bus!


MEKE!


4 Peaks Walk

Geen Bericht Is Goed Bericht?!?

De tijd gaat snel, ik ben nu al bijna door de tweede week heen… Wat is er ondertussen gebeurd op het eiland? Even een update. Excuses als ik in herhaling val, maar ik weet niet meer precies wat ik de vorige keer geschreven heb :)

Om te beginnen begon ik de week met een telefoontje naar huis. We hebben op het eiland namelijk een heuse ‘telephone box’. Jaja. Maar wordt niet al te enthousiast hoor, het is niet meer dan een houten bordje naast het voetbalveld, het enige punt op het eiland waar je meer dan twee streepjes bereik hebt. Het was weer erg fijn om iedereen even te horen, ook al was er een minder goed bericht over het overlijden van presentator Ernst Paul Hasselbach. Ik heb hem een paar keer ontmoet tijdens de eerste paar series van het tv-programma Exhpeditie Robinson (waar we met een groep mensen via het internet contact hadden en meetings en weekendjes organiseerden, opnames bijwoonden en met de expeditieleden in contact waren) en was dus best wel verdrietig toen ik hoorde van het vreselijke ongeluk waarin hij overleed. Helemaal omdat alles hier op het eiland zo doet denken aan dat programma…

Ik geloof dat veel mensen nog steeds niet zo goed weten wat ik hier precies nou aan het doen ben op Vorovoro, behalve dan in de zee en zon liggen met mijn gatje, dus ik zal deze keer een soort weekoverzichtje geven. Om heel eerlijk te zijn had ik van tevoren ook niet een compleet beeld van wat ik hier kon verwachten, anders dan de gedachte dat het Tribewanted project als hoofddoel heeft om ‘selfsustainable’ te leven. Dat wil zeggen, dat alles dat we hier doen in principe zelfvoorzienend is, bijvoorbeeld drinkwater filteren uit regenwater, eten van planten die we hier verbouwen, vissen, bouwen met materiaal dat we hier in de natuur vinden en energie opwekken door middel van windturbine’s en zonnepanelen, recyclen van materialen en producten gebruiken die eco-vriendelijk zijn. In het kort: vakantie vieren zonder een negatieve impact op de natuur te hebben en tegelijk zelfvoorzienend te zijn. En als tweede om in een gemeenschap samen te leven met de lokale bevolking.

Op het moment wil het nog niet helemaal voor 100% lukken om alles dat we hier eten uit de natuur te laten komen, maar we zijn zeker op de goede weg. Het grootste probleem is namelijk dat er te weinig water is om goed planten te laten groeien en moeten we ons voedsel aanvullen met eten van het vaste land. We proberen wel zoveel mogelijk lokale producten te kopen en proberen verpakkingsmateriaal tot een minimum te brengen. Plastic tasjes en (cola)blikjes zijn bijvoorbeeld ongewenste gasten op Vorovoro.
Het eten is hier verder prima, we eten veel rijst en zelfgebakken kokosbrood, elke dag pap voor ontbijt (wat eruitziet als eten op de Nebuchanezzar uit de film The Matrix, maar echt lekker smaakt!), veel fruit en groente, veel ‘breadfruit’ (dat ‘s nachts uit de boom op het dak van mijn slaapruimte valt, heel fijn). Ik had van tevoren gedacht dat we slechts op een stukje kokos zouden zitten knagen, maar denk dat ik behoorlijk wat aankom hier van alle cake en andere lekkernijen. De dames van de keuken (Francis en Vaa, om en om) zijn schatten van vrouwen en ze hebben mij inmiddels de naam NITA gegeven, omdat Nienke voor hun niet te onthouden is. Iedereen heeft hier een Fiji naam gekregen, meestal zetten ze hier een extra –I of –A achter je naam (roland > roli, ellen > elena, dan > daniella, hihi)


Zo eten we in onze keuken (met kookeiland!)

Door de week is er hier ook een heel team van Fiji-anen aanwezig, wat erg gezellig is (met veel gelach, kava en gitaarmuziek tot laat in de avond), maar in het weekend gaan ze naar huis en is het hier best wel stil. De zondagen noemen we hier ‘naked sundays’, niet dat we in ons blootje lopen hoor, haha, maar omdat we dan voor ons dorp in bikini kunnen zwemmen en kleding aankunnen die wat meer verhullend is. Als de Fijianen er zijn, zwemmen we in bikini op een strandje wat verder weg en lopen we er wat bedekter bij. Er zijn een hoop van dat soort kleine regeltjes (geen zonnebril of hoed op als je een dorp ingaan, altijd een sulu (sarong) om als je het dorp ingaat of als er hoog bezoek is), bepaalden dingen die je moet zeggen als je een huis ingaat, maar dat maakt het leren kennen van de cultuur hier alleen maar makkelijker en een stuk leuker! We zijn geen touristen hier, we zijn een onderdeel van het leven hier en dat is heel bijzonder om mee te maken.

Door de week zijn we meestal bezig met projecten op het eiland, zo bouwen we op het moment nieuwe douches voor onszelf en een nieuw huis voor een van de Fiji-anen. Ook zijn er taken die elke dag gedaan moeten worden: opruimen, hout sprokkelen voor het kampvuur (mijn taak voor deze week!), het varken (dat zwanger is!) en de kippen voeren, water naar de zee dragen, eh uit de zee halen, afwassen, soms een grote opruimtactie over het hele eiland (aangespoelde rotzooi opruimen), enz, enz.
Naast wat taken hebben we excursies, bijvoorbeeld naar een basisschool (om met de kinderen sport en spel te doen), een middelbare school (waar je zelf les kan geven), je kunt de 4-peaks wandeling op het eiland doen, er is een reeftrip om haaien te bekijken in de zee en te leren speervissen en voor de rest krijgen we soms les in weven (matten of tassen), je kunt helpen in de keuken (en op zondag koken we zelf) en we leren de meke (oorspronkelijke dans van fiji). Deze week hadden we ook een eco-forum, waarin we een discussie hadden over de toekomst van het eiland en wat we zelf nou eigenlijk konden bijdragen aan een beter milieu, hoe we dat thuis doen, wat we onder zelfvoorziening verstonden, e.d. Ook krijgen we van een van de jongens (Save) taal en cultuurlessen, onder het genot van een kop thee en vers gebakken bananentaart. Soms is het leven erg goed, mensen.


Let niet op mij, ik bouw een huis.




Wat houdt ons bezig?


Beestjes...


Bergjes...


Taalles


Ehm...



Kortom, genieten


Vandaag ben ik ook even mee geweest (met Marau -een van de fijianen, Cally -een van de tribeleden en Ben -de sustainability manager hier op het eiland) naar de houtzagerij hier in de buurt (lees: met een speedboot 20 minuten verderop), waar we hout halen voor het huis dat we bouwen. Apart om te zien, maar zo druk en vies, dat ik blij ben dat ik nu weer op ons rustige eilandje zit! Niet dat ik er hier helemaal fris en fruitig bijzit hoor (zit onder de schrammen, paar muggebeten, heb zwarte voeten, handen die niet meer schoon willen worden, een teen in het verband (gestoten gisteren en nagel er een stukje af, ieeeh), zout ‘poef’haar en blaren over mijn handen van het werken met hout), maar dat hoort nou eenmaal bij het eilandleven. Over een week verander ik weer in een charmante dame in plaats van het achternichtje van Tarzan. Beloofd. Ahem.


De afgelopen week was het druk omdat we vrijdag een groot optreden hadden. Er was een belangrijke bijeenkomst van alle chiefs van verschillende districten en we waren uitgenodigd om met onze chief te komen en te delen in de feestvreugde. Dit was heel bijzonder, omdat nog nooit eerder niet-fijianen hiervoor waren uitgenodigd, dus we waren best wel zenuwachtig toen we voor ongeveer 1000+ mensen onze meke (dans) moesten doen.
Op donderdag hadden we een soort generale repetitie in ons eigen fiji-dorp, toen we een klein feestje hadden omdat we een nieuwe boot van de regering gekregen hadden. Die moest natuurlijk ge’blessed’ worden en dus hadden we een kava-ceremonie en konden we onze dans + kostuums testen op publiek.
Vrijdag gingen we echt van start, in de bloedhitte, maar gelukkig ging het goed, nou ja, bijna dan, want ik maakte natuurlijk in de eerste 10 seconden een overduidelijke fout (ging een totaal andere kant op) waardoor een hele kant toeschouwers hun hoofd eraf gelachen heeft. Haha. In fiji is het gebruikelijk om tijdens de optredens naar voren te komen en je dank voor de dansers uit te spreken door bijvoorbeeld grote lappen stof om de dansers heen te leggen. We hebben ontzettend veel stof gekregen dus dat zegt wat! Ook kunnen de toeschouwers hun persoonlijke favoriet extra in de watten leggen, en ik kreeg van een oud mannetje een lint om mijn nek en een dikke zoen op mijn wang (weer hilariteit alom) en hij danste ook nog een stukje mee. Ik was natuurlijk gelijk mijn hele dansroutine kwijt, maar dat gaf helemaal niet. Na de dames gingen de mannen hun dans doen, wat er ook geweldig uitzag.
We zijn dus helemaal ingeburgerd nu en zo voelt het ook hoor. Ik spreek al aardig wat woorden Fiji-nees en heb er heel wat vrienden onder de lokale bevolking bij. Overal waar we komen wordt er aan de dames gevraagd of we al getrouwd zijn, haha, dus mocht ik hier willen blijven kan dat zo geregeld worden. Haha.


Meke oefenen voor ons eigen Team Fiji


Kostuums maken met mijn nieuwe broertje Matteo












Het Grote Optreden

Het hele leven hier is echt een superervaring, nog iets van 9 dagen en dan is het door naar Auckland in Nieuw Zeeland. Ik ben erg benieuwd hoe het aanpassen naar een grote stad zal gaan, of ik na een dag al gillend gek word en liever weer hier terugkom. Wie weet. Ik zou hier makkelijk nog een tijd kunnen blijven, maar aan de andere kant kijk ik ook uit naar alle nieuwe ervaringen in Nieuw Zeeland. Vorovoro zal ik never nooit niet meer vergeten en de kans dat ik hier nog een keer terugkom bestaat voor mij zeker!….

Nu ga ik er nog even lekker van genieten, gelukkig is het vandaag (zaterdag --- eh inmiddels maandag, zo gaat dat hier ---) heerlijk weer, in tegenstelling tot sommige dagen, wanneer het grijs en winderig is, dus ik gooi er nog even een factortje 15 tegenaan en ga nog even in de hangmat van het uitzicht (prachtig blauw/groen/turquoise zee) genieten.

Vinaka voor het lezen maar weer! Tot de volgende keer!!!

XxX Nienke